Donderdag 30 mei: een rustig dagje bij het strand.

Vandaag hebben we natuurlijk wat dagelijkse boodschapjes gedaan. Het blijft verbazen hoe veel je blijft kopen met zo'n extra gezinslidje. De ene dag is het melkpoeder, dan weer kleertjes en vandaag waren het luiers. Na onze avontuurtje van gisteren kon een goed merk wat ons betreft geen kwaad. Met enige trots zagen we dat ze al een maatje luiers gegroeid was: van de newborns naar maatje 1 (yep, als we het zo opschrijven lijkt ons leven wel heel beperkt...praten over luiers).

Verder hebben we vandaag genoten van het mooie, maar bijzondere weer. 's Morgens worden we wakker met bewolking en een zeer benauwde atmosfeer. Het begon vervolgens een paar tropische buien te regenen, zo zie je ze niet in Nederland (oh nee sorry, daar regent het de hele dag....) en gaandeweg de middag trok het steeds meer open. Dit kwam vooral door een straffe wind vanaf zee. Halverwege de middag konden we dus zo van ons huisje naar de zee lopen; een afstand van ongeveer 50 meter. Het was helder en heerlijk fris zo vanaf ons uitkijkterras. De plaatjes laten zien dat we natuurlijk hier zijn met een belangrijk doel, maar dat we ook echt wel een vakantiegevoel hebben. En zo niet, dan krijg je het wel op zo'n locatie.

Woensdag 29 mei: The Dutch are taking over.

Vannacht hebben we niet hoeven klagen over onze nachtrust. Eigenlijk hoeven we dat bijna geen één nacht. Als Nina tegen het eind van de avond nog een fles krijgt, wil ze er meestal 's nachts nog één, waarna ze meteen gaat slapen tot een uur of 8 's morgens (Dit is natuurlijk erg gevaarlijk om op te schrijven, want je zal zien dat het dan over is met de pret). Omdat we hier niet hoeven te werken kunnen we de ochtend dan erg rustig beginnen.
Vanmiddag, tijdens ons rondje boodschappen doen, even bij het adoptiebureau langs geweest en duidelijk gevraagd wat er nog allemaal moet gebeuren. Prompt wordt er dan gebeld en toevallig lag het dossier nét op het bureau van de advocaat die de rechtszaak in de komende weken gaat doen en de finalization over ongeveer een half jaar. En ze wilden nét bellen voor een afspraak; komt vrijdagmiddag uit? Het blijft een wonderlijke manier van werken hier, maar ach wij hebben een afspraak. Hopelijk weten we vrijdag dus wat meer over hoe lang we nog moeten verwachten dat het gaat duren.

Vanavond hebben we gegeten met een ander Nederlands stel: Edith en Joost. Zij hebben zaterdagmiddag hun dochtertje Iris gekregen. Volgende week komt er nóg een Nederlands stel hun kind halen. Of zoals Dr Rachel (de directeur van het adoptiebureau) zegt: "The Dutch are taking over".
Met Edith en Joost hebben we gegeten bij Rusty's Seafood aan de haven bij Port Canaveral. Dit was erg apart. Zitten we te eten met een stel dat we vanavond voor het eerst zagen, maar je hebt zo ontzettend veel gedeelde ervaringen. Daarbij moet het ook voor omstanders een ontzettend vreemd gezicht zijn: twee blanke stellen (waarvan één twee mannen) met twee behoorlijk donkere kinderen en als ze dan vragen hoe oud ze zijn, beantwoorden we allebei heel serieus: drie weken. Er werd wel wat vertwijfeld gevraagd of het dan misschien een tweeling was: "Nee zeg, hoe kom je erbij?" Aanspraak kregen we in ieder geval wel.
Het was echt heel leuk om gedeelde ervaringen met het hele adoptieproces te bespreken. Juist, omdat je op hetzelfde moment die laatste belangrijke stappen meemaakt: je kind krijgen en er ineens voor zorgen, naar de rechtbank gaan en wachten totdat je weer naar Nederland terug mag.
Daar realiseerde we ook opeens hoe bijzonder dit toch is. We zitten te eten aan de haven aan de andere kant van de wereld, met naast ons ons kind dat vijf dagen bij ons is en nu net drie weken oud is....



Nina gaf ons vandaag ook ons eerste moment van groot ongemak. Aan tafel heeft ze heerlijk zitten slapen en toen ze wat zat te piepen en voorzichtig aan wakker werd, roken we dat het tijd was voor een schone luier alvorens de fles te gaan geven. Reinout pakt haar op de arm en we besluiten, zo voor het eerst buiten de deur, maar even samen naar de change room te gaan, gelukkig! Laten we zo zeggen dat de goedkope luiers van de Walmart maar een beperkte opslagcapaciteit hebben; de rest van de grote boodschap zat in haar rompertje, broekje en op Reinouts shirt. Koelbloedig, wat ons eigenlijk nu zelfs nog verbaast, hebben we eerst onze kleine dreumes verschoond en verkleed en daarna heeft Reinout z'n shirt staan te wassen in de wastafel. Nu alles gewassen is en het hangt te drogen kunnen we er om lachen.
Ach en daarna was het tijd voor koffie en de fles natuurlijk. Er zullen vast nog wel meer ongemakkelijke momenten komen. Maar met zulke plaatjes ben je dat ook weer snel vergeten.

Dinsdag 28 mei: Naar de dokter

Vandaag was een belangrijk tripje voor ons: we gingen voor het eerst met Nina naar de kinderarts. Consultatiebureaus en huisartsen bestaan in Amerika niet, dus je gaat naar de kinderarts voor de controles en inentingen.
We hoefden er pas om 1 uur 's middags te zijn, dus we hebben 's ochtends lekker rustig aan gedaan. Eerst namen we Nina voor het eerst mee onder de douche. Dat ging heel goed, ze vond het duidelijk erg lekker en ontspande goed.
Zo konden we met een schoon meisje op weg naar dokter Cosgrove de kinderarts, de mevrouw met de bloem in het haar die al op één van de eerste foto's te zien was. Het was voor ons als papa's natuurlijk ook wel heel spannend: we hadden behoorlijk wat zelf moeten uitvinden over de verzorging van Nina en we wilden natuurlijk graag weten of dat allemaal wel een beetje goed was.
Eerst mocht Nina op de weegschaal, die ze meteen helemaal onder plaste. Gelukkig waren ze wel wat gewend bij de dokter en was de weegschaal makkelijk afneembaar. De weegschaal liet zien dat Nina goed gegroeid is en inmiddels een gezonde 7,5 pond weegt, dus al een kwart in gewicht is toegenomen sinds haar geboorte. Ook werd ze opgemeten en keek de dokter met de bloem in het haar of ze goed in orde was: ze keek in Nina's ogen en oren, bevoelde haar buik en haar gewrichten en prikte nog hier en daar. We lieten weten hoeveel ze at en sliep en de dokter was dik tevreden. Nina poepte ter plekke nog even haar luier vol, zoals de dokter zei "a nice surprise". We wisselden ook nog even van gedachten over bijvoorbeeld Nina's drink- en slaappatroon, en wat we bijvoorbeeld wat het beste kunnen doen als ze huilt: Nina huilt namelijk niet veel, maar áls ze huilt weet ze goed alle registers open te trekken! En daar moeten we als onzekere papa's best even aan wennen.
Al met al kwamen we best blij bij de dokter vandaan.

We kwamen er ook nog Dr Rachel van het adoptiekantoor tegen, die voor het eerste bezoekje kwam met een pasgeboren jongetje dat binnenkort ook door een Nederlands stel wordt geadopteerd. The Dutch are invading, volgens Dr Rachel. Ze zette ons nog even op de foto samen met Dr Cosgrove en we konden weer op weg naar huis.
Daarna reden we even langs de supermarkt waar we zelfs al werden herkend door het personeel. Erg leuk is dat: de mevrouw van de bakkerij is zelfs zo enthousiast dat ze al haar collega's maant "to come take a look at Nina!". We lopen in elk geval nooit onopgemerkt rond hier in Cocoa Beach.

Maandag 27 mei: Memorial Day

Het is nu dinsdagavond dat we dit schrijven (nacht bij jullie in NL) en voordat we onze belevenissen vertellen, willen we graag iedereen enorm bedanken voor alle leuke reacties die we tot nu toe hebben gekregen. We zijn er best wel ontroerd door dat zo veel mensen met ons meeleven en -lezen.

Maandag zijn we rustig de dag begonnen. Nina had na 5 uur 's morgens geen zin meer om verder te slapen. We mogen eigenlijk helemaal niet klagen, want 5-6 uur slaapt ze regelmatig aan één stuk door 's nachts. Maar dus niet vannacht. En als ze geen zin heeft, laat ze het weten ook. Laten we zeggen dat er in ieder geval niets mis is met haar longen. Misschien kwam het wel door het feit dat ze gisteren voor het eerst in bad is geweest. Dat lijkt namelijk niet echt haar hobby te zijn.
Maar goed, toen het ochtend was geworden en ze nog een flesje op had, ging ze heerlijk slapen in haar favoriete meubelstuk: de maxi-cosi; terwijl wij nog wat deuzig zaten te ontbijten (voor alle bezorgden onder jullie: ze zit echt niet te lang per dag in de MC, hoor). Iedereen in de VS vindt onze kinderwagen helemaal te gek, ze hebben hier nog niet vaak gezien dat je het autostoeltje op het onderstel kan zetten.



In de middag zijn we een stukje gaan rijden naar Port Canaveral. Lekker aan het water gezeten en de enorme cruiseschepen bekeken die over de Atlantische Oceaan cruisen. Omdat het Memorial Day was, waren overal straatfeesten en mensen die spontaan op publieke BBQ's een halve koe gaan roosteren.
Nadat we naar Port Canaveral geweest waren, zijn we nog even langs een typische mall gereden. En daar, midden op het food court gebeurde waar Reinout op hoopte: Nina kreeg honger en moest een flesje. Gelukkig nemen we niet voor niets onze luiertas overal mee naartoe. Als volleerde vaders toverden we alles uit de tas en was de fles in een mum van tijd soldaat gemaakt.

Zaterdag 25 mei en zondag 26 mei: een rustig weekend met elkaar

We hadden ons voorgenomen om het eerste weekend lekker relaxed met elkaar door te brengen. Nina kan wennen aan haar papa's en de papa's kunnen wennen aan Nina en haar ritme en behoeften.
Na de moeilijke start van afgelopen nacht wilde ze pas om 9 uur haar eerste flesje en eigenlijk heeft ze de hele dag lekker geslapen en gedronken.



Maarrrr, er moeten wel boodschappen worden gedaan. Onze eerste gezamenlijke trip werd dan ook de Walmart. Gelukkig hoef je je dan niet te haasten want die is 7 dagen per week, 24 uur per dag open. Nina is gek op de maxi-cosi en ze valt al in slaap als ze onze familiebus ziet, dus eigenlijk was boodschappen doen met Nina niet echt een opgave. Alleen, wanneer je dan in die winkel bent, moet je ieder gangpad stoppen omdat er iemand z'n hoofd in de wagen werpt onder het uitroepen van: "Oh my gosh", "Wow, she's so cute". Het verrast ons wel een beetje hoe positief iedereen reageert op twee mannen met dat kleine meisje; soms bijna tot applaus aan toe. En, als je dan even terug lacht staat iemand zo z'n levensverhaal aan je te vertellen (of ze zelf geadopteerd zijn/hebben, of ook een mannenstel kennen die willen adopteren/hebben geadopteerd).
Eén van de zwakke kanten van Reinout kan hier in de VS wel beleden worden: de verslaving tot hamsteren. Gaat thuis sap in liter pakken, hier koop je het gewoon in gallons (bijna 4 liter). En koop je in NL een flesje water, of maximaal een 6-pack, hier koop je een tray met 35 halve litertjes.....
Vele dollars en tassen boodschappen verder kunnen we concluderen dat we wel even genoeg in huis hebben.



Zondag hebben we de auto niet gestart. Dat betekent hier dat je dan dus alleen in en rondom het huis bent gebleven. Dat klopt!
Lekker de hele dag op de veranda voor ons huisje gezeten. Maandag is het Memorial Day, dus het hele resort zit vol met gezinnen die een holiday weekend hebben. De hele dag hebben we aanloop van vaders en moeders van opgroeiende kinderen die het geweldig vinden en even komen informeren of ze lekker slaapt, goed eet en of we wel weten dat ze een boertje moet laten. Ons buurmeisje van de overkant (4-5 jaar oud) komt steeds even kijken naar het kleine baby'tje. Heel schattig toen ze aan ons vroeg wie eigenlijk van ons de moeder was. Toen Leendert Jan zei dat we allebei de vader van Nina zijn, vond ze dat heel normaal: "Well okay, we live in Orlando".
Joseph en Hernando, de eigenaren van het resort, zijn echt schatten van mannen. Gisteren kwamen ze zelfs met cadeautjes en iedere dag komen ze informeren of alles goed gaat en of we nog iets nodig hebben. Maar dat geldt ook voor de hele staff. Wetend dat we hier ongeveer een maand zullen zitten, is het fijn dat je tijdelijke thuis zo aangenaam is.

Vrijdag 24 mei 2013: Nu is het eindelijk zo ver

Vandaag is het dan eindelijk zo ver, wij krijgen Nina op het adoptiekantoor. Om 11 uur vanmorgen is de overdracht. Een beetje vreemd stonden we op, voor het laatst met z'n tweeën. Ontbijten en wat doe je dan nog die tijd tot 11 uur. Nou, spenen uitkoken, luiertas inpakken, maxi-cosi in de auto (toch nog even checken of we 'm meteen kunnen vastzetten, straks kijkt iedereen toe en dan wil je natuurlijk niet staan te rommelen) en alles 10 keer checken.
Toen was het eindelijk kwart voor elf en gingen we de lange reis op pad naar het adoptiebureau (5 minuutjes met de auto). Daar aangekomen werden we door iedereen hartelijk ontvangen. Iedereen feliciteerde ons met de geweldig mooie en rustige dochter, die wij dus nog niet hadden gezien. Even later kwam ook de BM binnen met haar moeder, ze wilde er toch graag bij zijn vanmorgen.

Om te beginnen moesten we, naar goed Amerikaans gebruik nog de nodige papieren tekenen dat we vanaf nu voor Nina zorgen, alle verantwoordelijkheid nemen etc. Uiteraard voorzien van vele disclaimers en uitleg en zelfs een getuige van het kantoor die moest verklaren dat wij dit hebben getekend. Of we goed begrepen wat dit inhield....tuurlijk, kom hier dan tekenen we snel. Tot zo ver het formele gedeelte.

Tijdens het tekenen hoorde we al een kindje huilen, maar we moesten er natuurlijk nog even op wachten. Gek genoeg was de spanning nu wel wat gezakt en wil je alleen maar zo snel mogelijk dat laatste stapje.
We werden meegenomen naar de tuin van het bureau en daar onder het prieeltje werden we gefotografeerd voor het laatst met z'n tweeën.
En toen was daar het moment waar we vanaf december 2008 naar hebben verlangd. Uit de handen van de BM kregen wij Nina overhandigd. Zij wilde Nina graag zelf aan ons geven. Een onvoorstelbaar mooi en bijzonder moment. Wij zijn verschrikkelijk blij, maar voor haar moet het toch ook heel moeilijk zijn. Ze wilde ons graag meegeven dat ze er alle vertrouwen in heeft dat we goed voor Nina zullen zorgen. BM zal altijd deel blijven uitmaken van Nina's leven, dus zijn we erg blij met het positieve gevoel dat ze bij ons heeft.



Na het fotomoment in de tuin gingen we naar binnen waar we thee, birthcake en beschuit met muisjes kregen (we zijn niet de eerste Nederlanders die daar adopteren). En hoewel we daar natuurlijk als geoefende ouders met Nina zaten, kwam toch het moment van het eerste flesje. Natuurlijk waren we goed voorbereid met onze luiertas (luierkoffer zou een beter woord zijn in ons geval), maar ze hadden voor de zekerheid al een flesje klaar staan voor haar. We hadden het echt gekund, maar die vuurdoop moesten we dan maar thuis krijgen.



Na verloop van tijd vertrok BM en werden wij nog even aan een serieuze test onderworpen. Onder het toeziend oog van de maatschappelijk werker moesten we een luier verschonen en werd het autostoeltje gekeurd. Onder complimenten werden we goedgekeurd en toen kwam het moment van vertrek. Nina sliep inmiddels in de Maxi-cosi en na het korte ritje hebben we haar thuis in haar reiswieg gelegd.
Na twee uurtjes werd ze wakker en zijn we gaan skypen met de eerste opa en oma. Reinouts ouders hadden als eerste bereik en om kwart over 9 NL-tijd konden die hun kleindochter bewonderen. Leendert Jans ouders hadden in Frankrijk geen bereik dus dat moet tot morgen wachten. Maar we hebben nog wel even met wat nieuwbakken ooms en tantes kunnen skypen. Wat een uitvinding is dat Skype toch. Jammer van het tijdsverschil, maar daar had niemand moeite mee.

Onze eerste avond thuis was onwennig. We hadden geen enkel voedingsschema en dan is het moeilijk vast te stellen wat Nina's behoeften zijn. We hebben dan ook allebei een keer de volle laag over ons heen gekregen, omdat we dachten dat ze honger had, terwijl ze huilde omdat ze krampjes had van de vorige fles. Na een paar huiluurtjes en de telefonische bemoedigende woorden van tante Daniëlle, werd het dan om twee uur 's nachts eindelijk rustig in ons nieuwbakken gezinnetje. En Nina sliep dan ook door tot na achten en dat is voor twee notoire avondpapa's geen straf.

Woensdag 22 en donderdag 23 mei: op reis

We gingen dus echt op reis: Jos en Janneke, Reinouts ouders, brachten ons naar Schiphol. In de straat werden we nog door een aantal buren uitgezwaaid, met onze enorme vracht bagage op weg naar Amerika... Hoe gingen we dit meekrijgen? Gelukkig doet men veel voor je als je met een goed verhaal aankomt. De jongen van de bagage-incheckbalie smolt onmiddellijk toen we vertelden waarvoor we op reis waren en zag het overgewicht door de vingers omdat we voor zo'n goed doel gingen.

De eerste vlucht met de KLM naar Atlanta ging erg soepel. Ook hier weer erg leuke reacties: de stewardessen die ons verwelkomden op de vlucht waren verbaasd door de lege maxicosi en kwamen later allebei nog nieuwsgierig een praatje maken. Verder kwamen we de tijd goed door met films kijken en lezen. In Atlanta hadden we anderhalf uur om over te stappen naar Miami, en dat is niet veel als je denkt aan de horrorverhalen over de Amerikaanse douane en aan het feit dat je in de VS bij een overstap je bagage eerst moet afhalen en daarna weer inchecken. Het ging gelukkig goed, de douane was erg vriendelijk en enthousiast zelfs toen we vertelden waarvoor we kwamen.
Daarna nog een korte vlucht naar Miami met Delta, waar we tegen middernacht in de warmte landden en naar ons hotel werden gebracht.


Het "aardige" van Amerika is dat alle gebouwen airco hebben, en dus bij de meeste hotels de ramen ook niet open kunnen. We trokken op donderdagochtend optimistisch de korte broek aan, maar in de ontbijtzaal was het nog best fris. Toen we echter naar buiten gingen kregen we een klap van tropische hitte. Erg fijn dus dat onze huurauto airco heeft, en nog leuker werd het toen we op het parkeerterrein een gratis upgrade kregen naar de grootste auto waar we ooit in hebben gereden: een Dodge Grand Caravan. Daarmee reden we in een uur of vier naar het noorden door het snoeihete Florida, dat naar het noorden toe wel steeds groener en rustiger werd, tot aan Cocoa Beach waar we de komende tijd verblijven. Het is een toeristisch dorp op een soort zandbank, en we werden bij Beach Place Guesthouses heel fijn ontvangen door de gastheren. We hebben een fijn huisje met twee slaapkamers waar we de komende tijd goed kunnen doorbrengen.

Spannend was het natuurlijk wel, deze dag... we moesten veel denken aan de dag erna waarop we Nina zouden ophalen, hoe het zou worden en wat we konden verwachten. Morgen ineens een baby in je armen, dat gebeurt je toch niet vaak...

Dinsdag 21 mei: we mogen gaan

Vervolgens waren het een paar vreemde dagen. Het Ministerie van Justitie is verantwoordelijk voor adoptie in Nederland. Een lang verhaal, maar zij moesten beoordelen of de procedure rondom de adoptie van Nina correct was verlopen. Als dat zo was zouden ze ons toestemming geven om naar de VS af te reizen om Nina op te halen. Over het geven van die toestemming mochten ze officieel tot tien werkdagen doen, dus veel zin had het niet om al echt aan de slag te gaan met regelen van de reis. En dan was het ook nog eens een lang Pinksterweekend dus er kwam ook nog eens bij dat we op maandag zeker niets zouden horen. We pakten al wel vast alle spullen die we mee moesten nemen. Een voordeel was dat we niet hoefden te bedenken welke kleren we thuis nog zouden aanwillen, aangezien het in Nederland akelig koud en nat was voor de tijd van het jaar en het in Florida 30 graden was... Ook keken waar we eventueel zouden willen verblijven; er was een lijstje met suggesties, en op maandag belde ik maar vast een paar vooruit. Wel lastig omdat we niet precies konden zeggen wanneer we zouden komen en wanneer we zouden weggaan, maar toen ik Beach Place Guesthouses belde en dit uitlegde zeiden ze meteen: "O, jullie werken met Dr Rachel?" Zij hadden er ervaring mee, puzzelden even welke mogelijkheden ze hadden en zeiden dat het wel zou goed komen.

Op dinsdagochtend 21 mei belde de medewerker van het Ministerie Reinout op: we kregen toestemming om af te reizen! We moesten wel de toestemming op papier hebben, die Reinout nog dezelfde dag in Den Haag heeft opgehaald. En we besloten om zo snel mogelijk af te reizen: woensdag 22 mei al konden we vertrekken naar Miami!

Nina is geboren!

Op dinsdag 14 mei maakten we ons op om ten huize van Marc en Siem met een hele club te gaan kijken of Anouk zich zou plaatsen voor de finale van het Songfestival, toen tegen negenen Reinouts mobiele telefoon ging. Het was Dr Rachel van het adoptiebureau in Florida, die ons zei dat de aanstaande birth mom (BM) van ons kind ons iets wilde vertellen. Daar schrokken we eerst een beetje van, omdat ze pas op 23 mei was uitgerekend. Maar volgens Dr Rachel was er geen probleem en al snel kregen we BM aan de lijn. Ze vertelde ons dat op dinsdag onze dochter was geboren!

We waren lichtelijk geschokt en beduusd en na enige spraakverwarring bleek zelfs dat ze zelfs al een week geleden geboren was, op dinsdag 7 mei. Ze hadden gewacht met ons te bellen omdat ze nog met een antibioticakuur in het ziekenhuis lag, maar daar was ze op 14 mei uit ontslagen en alles was prima. In alle haast installeerden we snel Skype op de laptop van Marc, terwijl beneden in de woonkamer een hele groep toch al wel aanvoelde dat er echt iets aan de hand was. En zo konden we snel via Skype de eerste beelden van onze dochter Nina zien, een prachtig meisje met een enorme bos zwart haar.
Van het songfestival kijken kwam niet veel meer; we konden snel met onze vrienden delen dat we vaders waren geworden en dat was heel bijzonder. Daarna stuiterend naar Arnhem gereden om Reinouts ouders in persoon in te lichten en in de auto Leendert Jans ouders gebeld, die in Frankrijk zaten.

De dagen erna kregen we steeds meer duidelijkheid hoe alles nu verder ging verlopen. Het was allemaal toch weer anders dan we van tevoren hadden gedacht; omdat we pas een week na Nina's geboorte hoorden dat ze was geboren, bleek dat de spannende periode na de bevalling waarin BM zich nog kon bedenken al voorbij was en ze haar handtekening al had gezet. Vervolgens gingen op donderdag de papieren naar Den Haag, waar goedkeuring moest worden gegeven voordat we naar de VS konden afreizen. Daar werd dus het wachten op, en dat duurde nog extra lang omdat het Pinksteren was. Inmiddels ging Nina voor haar eerste post-ziekenhuis bezoekje naar de kinderarts en daar kregen we deze mooie foto van. Zo konden we nog eens zien wat een prachtige dochter we hadden gekregen!