Maandag 27 mei: Memorial Day

Het is nu dinsdagavond dat we dit schrijven (nacht bij jullie in NL) en voordat we onze belevenissen vertellen, willen we graag iedereen enorm bedanken voor alle leuke reacties die we tot nu toe hebben gekregen. We zijn er best wel ontroerd door dat zo veel mensen met ons meeleven en -lezen.

Maandag zijn we rustig de dag begonnen. Nina had na 5 uur 's morgens geen zin meer om verder te slapen. We mogen eigenlijk helemaal niet klagen, want 5-6 uur slaapt ze regelmatig aan één stuk door 's nachts. Maar dus niet vannacht. En als ze geen zin heeft, laat ze het weten ook. Laten we zeggen dat er in ieder geval niets mis is met haar longen. Misschien kwam het wel door het feit dat ze gisteren voor het eerst in bad is geweest. Dat lijkt namelijk niet echt haar hobby te zijn.
Maar goed, toen het ochtend was geworden en ze nog een flesje op had, ging ze heerlijk slapen in haar favoriete meubelstuk: de maxi-cosi; terwijl wij nog wat deuzig zaten te ontbijten (voor alle bezorgden onder jullie: ze zit echt niet te lang per dag in de MC, hoor). Iedereen in de VS vindt onze kinderwagen helemaal te gek, ze hebben hier nog niet vaak gezien dat je het autostoeltje op het onderstel kan zetten.



In de middag zijn we een stukje gaan rijden naar Port Canaveral. Lekker aan het water gezeten en de enorme cruiseschepen bekeken die over de Atlantische Oceaan cruisen. Omdat het Memorial Day was, waren overal straatfeesten en mensen die spontaan op publieke BBQ's een halve koe gaan roosteren.
Nadat we naar Port Canaveral geweest waren, zijn we nog even langs een typische mall gereden. En daar, midden op het food court gebeurde waar Reinout op hoopte: Nina kreeg honger en moest een flesje. Gelukkig nemen we niet voor niets onze luiertas overal mee naartoe. Als volleerde vaders toverden we alles uit de tas en was de fles in een mum van tijd soldaat gemaakt.