Vrijdag 24 mei 2013: Nu is het eindelijk zo ver

Vandaag is het dan eindelijk zo ver, wij krijgen Nina op het adoptiekantoor. Om 11 uur vanmorgen is de overdracht. Een beetje vreemd stonden we op, voor het laatst met z'n tweeën. Ontbijten en wat doe je dan nog die tijd tot 11 uur. Nou, spenen uitkoken, luiertas inpakken, maxi-cosi in de auto (toch nog even checken of we 'm meteen kunnen vastzetten, straks kijkt iedereen toe en dan wil je natuurlijk niet staan te rommelen) en alles 10 keer checken.
Toen was het eindelijk kwart voor elf en gingen we de lange reis op pad naar het adoptiebureau (5 minuutjes met de auto). Daar aangekomen werden we door iedereen hartelijk ontvangen. Iedereen feliciteerde ons met de geweldig mooie en rustige dochter, die wij dus nog niet hadden gezien. Even later kwam ook de BM binnen met haar moeder, ze wilde er toch graag bij zijn vanmorgen.

Om te beginnen moesten we, naar goed Amerikaans gebruik nog de nodige papieren tekenen dat we vanaf nu voor Nina zorgen, alle verantwoordelijkheid nemen etc. Uiteraard voorzien van vele disclaimers en uitleg en zelfs een getuige van het kantoor die moest verklaren dat wij dit hebben getekend. Of we goed begrepen wat dit inhield....tuurlijk, kom hier dan tekenen we snel. Tot zo ver het formele gedeelte.

Tijdens het tekenen hoorde we al een kindje huilen, maar we moesten er natuurlijk nog even op wachten. Gek genoeg was de spanning nu wel wat gezakt en wil je alleen maar zo snel mogelijk dat laatste stapje.
We werden meegenomen naar de tuin van het bureau en daar onder het prieeltje werden we gefotografeerd voor het laatst met z'n tweeën.
En toen was daar het moment waar we vanaf december 2008 naar hebben verlangd. Uit de handen van de BM kregen wij Nina overhandigd. Zij wilde Nina graag zelf aan ons geven. Een onvoorstelbaar mooi en bijzonder moment. Wij zijn verschrikkelijk blij, maar voor haar moet het toch ook heel moeilijk zijn. Ze wilde ons graag meegeven dat ze er alle vertrouwen in heeft dat we goed voor Nina zullen zorgen. BM zal altijd deel blijven uitmaken van Nina's leven, dus zijn we erg blij met het positieve gevoel dat ze bij ons heeft.



Na het fotomoment in de tuin gingen we naar binnen waar we thee, birthcake en beschuit met muisjes kregen (we zijn niet de eerste Nederlanders die daar adopteren). En hoewel we daar natuurlijk als geoefende ouders met Nina zaten, kwam toch het moment van het eerste flesje. Natuurlijk waren we goed voorbereid met onze luiertas (luierkoffer zou een beter woord zijn in ons geval), maar ze hadden voor de zekerheid al een flesje klaar staan voor haar. We hadden het echt gekund, maar die vuurdoop moesten we dan maar thuis krijgen.



Na verloop van tijd vertrok BM en werden wij nog even aan een serieuze test onderworpen. Onder het toeziend oog van de maatschappelijk werker moesten we een luier verschonen en werd het autostoeltje gekeurd. Onder complimenten werden we goedgekeurd en toen kwam het moment van vertrek. Nina sliep inmiddels in de Maxi-cosi en na het korte ritje hebben we haar thuis in haar reiswieg gelegd.
Na twee uurtjes werd ze wakker en zijn we gaan skypen met de eerste opa en oma. Reinouts ouders hadden als eerste bereik en om kwart over 9 NL-tijd konden die hun kleindochter bewonderen. Leendert Jans ouders hadden in Frankrijk geen bereik dus dat moet tot morgen wachten. Maar we hebben nog wel even met wat nieuwbakken ooms en tantes kunnen skypen. Wat een uitvinding is dat Skype toch. Jammer van het tijdsverschil, maar daar had niemand moeite mee.

Onze eerste avond thuis was onwennig. We hadden geen enkel voedingsschema en dan is het moeilijk vast te stellen wat Nina's behoeften zijn. We hebben dan ook allebei een keer de volle laag over ons heen gekregen, omdat we dachten dat ze honger had, terwijl ze huilde omdat ze krampjes had van de vorige fles. Na een paar huiluurtjes en de telefonische bemoedigende woorden van tante Daniëlle, werd het dan om twee uur 's nachts eindelijk rustig in ons nieuwbakken gezinnetje. En Nina sliep dan ook door tot na achten en dat is voor twee notoire avondpapa's geen straf.