Zaterdag 22 juni & zondag 23 juni: De reis, de aankomst en weer thuis!!

Op zaterdag begon de grote uittocht uit Miami/Florida/USA. Om 12 uur moesten we uiterlijk uitchecken uit het appartement. Om 8 uur opstaan zou toch genoeg tijd moeten geven om op tijd weg te zijn. Zou moeten kunnen, ja. Het is altijd veel meer werk dan je denkt om je vakantieappartement weer op te ruimen en achter te laten... en deze keer was er ook nog iets bijzonders, met een kind! Onze lieve dochter wilde natuurlijk uitgerekend om 11.45 uur een schone luier en de fles, uitgerekend op het moment dat wij in de bloedhitte de koffers dat enorme eind naar de auto aan het slepen waren.
Goed uiteindelijk om kwart over 12 checkten wij uit (stiekem vonden we dat nog een hele nette score getuige de vertragende factoren; voor ons doen is dit eigenlijk net zoiets als half 11 vertrekken zonder kind).
Van te voren hadden we (lees: Reinout) nog hele grote plannen over al het wildlife dat we nog zouden kunnen gaan bekijken in de Everglades. Uiteindelijk zijn we wat gaan lunchen in Coconut Grove, één van de weinige leuke wijken van de echte stad Miami. Dus veel verder dan een lunch kwamen we niet voordat we naar het vliegveld reden. En eigenlijk vonden we het ook beiden goed zo; en we denken dat dat ook voor Nina gold. We wilden zo langzamerhand wel beginnen aan de laatste etappe van deze reis: de terugvlucht.



De terugvlucht zou gaan van Miami, via Atlanta, naar Amsterdam. Omdat we inmiddels wel hadden begrepen dat het in A'dam slechts 16 graden was (in Miami was het ca 35 graden, eigenlijk te warm, zeker omdat het ook zeer vochtig en windstil was), hebben we ons op het vliegveld omgekleed en bijna voor het eerst in 4 weken weer een lange broek aangetrokken, met schoenen in plaats van slippers.
Alleen niets gaat vanzelf. Bij de gate aangekomen hoorden we dat het vliegtuig een vertraging had van 30 minuten. Met een oorspronkelijke overstap van 1,5 uur in Atlanta, blijft er niet veel ruimte voor vertraging over. Maar ja, je kunt op dat moment niets meer doen dan afwachten en hopen dat de vertraging wordt ingelopen en niet verder zal oplopen. Oké uiteindelijk 50 minuten te laat vertrok het vliegtuig uit Miami. Nina was allermakkelijkst in dat vliegtuig. Hoewel ze los op schoot moest zitten (Delta doet niet aan baby-riemen... wij vonden het wat griezelig, maar alles ging goed), sliep ze en wilde ze de fles.
Hoewel er wel iets van de tijd werd ingelopen was er bij aankomst in Atlanta nog slechts 55 minuten overstaptijd over. En dan merk je hoe lang het duurt voordat zo'n vliegtuig leeg is, zeker als je bedenkt dat wij op rij 38 zaten (voor de minder frequente vliegers: het vliegtuig begint vooraan bij de deur met rij 1). Rennend zijn we over het vliegveld van Atlanta gegaan met Nina in de maxi-cosi en een hoop bagage. Voor later een leuk verhaal om te vertellen, voor nu goed dat er geen foto's en geen geluidsfragmenten van zijn gemaakt (of later duikt er ergens op YouTube een filmpje op van een zeer wantrouwende situatie van twee mannen met een baby rennend over ...).



Daarna begon de lange oversteek vanuit Atlanta met KLM om 22.30 uur. In dit vliegtuig hadden we gelukkig een babywiegje, zodat Nina ook zou kunnen slapen. Maar Nina houdt niet zo van de reiswieg en dus ook niet van dit kribje. Zeker niet omdat ze vrij snel in de gaten had dat even huilen genoeg was om er uitgehaald te worden (kijk thuis zijn we hele duidelijke opvoeders en laten we haar rustig even huilen, maar niet in een vliegtuig met 280 andere passagiers). Maar uiteindelijk won de slaap het van de weerstand, en viel ze in een diepe slaap terwijl papa Reinout met haar op de arm gezellig achterin het vliegtuig met de stewardessen stond te beppen.

Inmiddels ging de zaterdagavond snel over in de zondagmorgen (geholpen door de klok die 6 uur vooruit ging) en om ongeveer 12.45 uur landden we op Schiphol.
Daar stonden onze ouders ons op te wachten bij de gate en konden de opa's en oma's voor het eerst hun kleindochter in levenden lijve zien. Gadegeslagen door een hele vliegtuigcrew die dit moment ook even wilden meekijken. Het was heel fijn om dat moment even te beleven voor de drukte van de aankomsthal.
En toen zagen we in de aankomsthal onze broers, zussen en vrienden die naar Schiphol waren gekomen. Het was emotioneel, maar eerlijk gezegd ook heel overdonderend. Je weet niet waar je moet kijken en naar wie en we waren 4 weken met z'n drietjes geweest en dan opeens zie je iedereen weer tegelijk (terwijl je slecht geslapen hebt en een jetlag hebt); maar bovenal leuk om te zien dat mensen er zijn.




De opa's en oma's hebben ons drieën naar huis gebracht. Daar stonden buren te popelen om Nina ook in het echt te zien.
Van een rustige nacht kwam niet zo veel. Nina had ook een jetlag en voor haar betekende dat ze alles gewoon op dezelfde tijd deed als in de VS. En als je bedenkt dat ze in Florida 's avonds het meest actief en huilerig was en zeker niet naar bed wilde en het nu 6 uur later is, kan iedereen bedenken hoe onze nacht is geweest. Maar maandag sliep ze de hele dag als een roos.... hoe zal de nacht van maandag op dinsdag worden.



Wij zijn thuis na 4,5 weken Florida. Weken waarin ons leven blijvend veranderd is en waar we iedereen met veel plezier van op de hoogte hebben gehouden. Veel mensen tegelijk konden meelezen (ruim 4200 pageviews van dit blog) en je hoeft niet iedere dag hetzelfde verhaal aan mensen te mailen of te vertellen. Maar nu we weer thuis zijn, worden we een gewoon gezin, dat iedereen graag persoonlijk ontvangt op 'kraamvisite' en persoonlijk onze ervaringen vertelt over de afgelopen 4 weken en de komende 40 jaar van ons leven met z'n 3en, 4en, 5en of 8en (wie zal het zeggen)
Het was bijzonder om met zo veel mensen onze ervaringen te delen. Dank voor het lezen en de vele positieve reacties!
Leendert Jan, Reinout en Nina

Donderdag 20 juni: Passport-day en vrijdag 21 juni: met je kont in het zand

Donderdag was het zo ver: we konden eindelijk het felbegeerde paspoort gaan aanvragen en ophalen. We hadden al gezegd dat het maken van de afspraak zeer moeizaam en bureaucratisch was.....dat bleek slechts een klein voorproefje van de aanvraag zelf.
Om kwart voor 8 's morgens meldden wij ons netjes voor onze afspraak om 8 uur. Eerst was er een U.S. marshall die ons aanvraagnummer op een lijstje ging controleren (nee, niet op de computer, maar op een papieren printje), toen wij daar idd op bleken te staan (gelukkig), mochten we door naar marshall 2 die een paraafje bij ons aanvraagnummer zette. we moesten in een rij gaan staan en er mochten geen foto's worden genomen (oeps).
In groepjes mochten we naar boven, natuurlijk pas nadat marshall nummer 3 een nummertje bij het paraafje had geschreven. Boven moesten we door de scanner en daarna werden de nummers en paraafjes nogmaals gecontroleerd door de marshalls 4, 5 en 6. Toen mochten we daadwerkelijk aan de aanvraag beginnen. We zullen jullie de details besparen, maar het was bijzonder en verbazingwekkend hoe veel macht de individuele ambtenaren hebben bij het verwerken van de aanvraag... als we daar in mee waren gegaan hadden we nu misschien nog het paspoort niet gehad. Dus dan moet je grof worden, doordrammen en doorzetten (iets waar wij heel goed in zijn, inmiddels).



Doordat we toch doordramden konden we 's middags na tweeën het paspoort ophalen. We waren voorbereid op een lange middag zitten bij het kantoor. Leendert Jan en Nina mochten niet mee naar binnen, dus hoe lang zou het duren voordat we elkaar weer zouden zien.....slechts 15 minuten. Zonder problemen had Reinout een kwartier later het paspoort voor Nina Melody van Haperen in handen. Voor het geval we dat nog niet eerder hadden gezegd: vreemd land!



Met ons begeerde document in handen zijn we bevoegd om met Nina het land te verlaten en Nederland in te komen.....
Dit hebben we maar gevierd met een rondritje en later rondwandeling over Ocean Drive.



Vrijdagmorgen hadden we grootse plannen over wat we nog allemaal wilden zien van Miami. Yeah right; we zijn naar het strand op Miami Beach gegaan (de hele dag geparkeerd op Ocean Drive voor $ 10, kom daar maar eens in Amsterdam om....en iedereen klaagt hier over het slechte parkeren en absurd hoge parkeertarieven, haha) en daar hebben we de hele dag gebivakkeerd. Nina vond het daar ook heerlijk. Onder de grote parasol heeft zij een hele tijd geslapen, maar ook op een handdoek gelegen bij haar papa's. Dat is echte quality time. 's Avonds nog lekker door de stad gelopen en gegeten. Miami Beach is natuurlijk heel hip en wij als hippe papa's eten dus in ultra-hippe gelegenheden waar de muziek lekker hard staat. Wij maken ons dan zorgen om Nina, maar als ze honger heeft krijgt ze op het ultra-hippe terras de fles en daarna slaapt ze meteen weer door (hoe drukker het wordt, hoe beter Nina slaapt).
En toen was onze laatste dag Miami Beach ten einde; morgen de terugreis naar Nederland. Spannend hoe dat zal gaan.

Woensdag 19 juni: Afscheid nemen van Cocoa Beach

En dan is het zo ver! Vandaag vertrekken we uit Cocoa Beach. Hier werd bijna vier weken geleden ons gezin uitgebreid met onze prachtige dochter. Zonder te snotterig te gaan doen, doet het ons wel wat. Een plaatsje waar we van tevoren nog nooit van hadden gehoord, zal nu altijd deel blijven uitmaken van ons gezin.
Na ons laatste ontbijt nog wat foto's van de prachtige omgeving gemaakt. Dit zullen we missen.



Voor de laatste keer naar Home at Last gereden. Iedereen was gelukkig aanwezig, dus we konden van iedereen persoonlijk even afscheid nemen. Zij hebben allen ervoor gezorgd dat alles de afgelopen weken zo glad verlopen is. Rachel komt in juli/augustus al weer naar Nederland dus haar zullen we binnenkort al weer zien.



En toen werd het toch echt tijd om de auto in te gaan pakken. Oké, we waren al tot de conclusie gekomen dat deze tank niet echt praktisch is, maar we schrikken toch enigzins als alles er (pas na veel passen en meten) in zit. Volledig afgeladen vertrekken we naar Miami....maar belangrijker nog: hoe gaan we dit zaterdag mee het vliegtuig inkrijgen?!
Als laatste hebben we afscheid genomen van de eigenaren van het guesthouse. Joseph en Hernando hebben er alles aan gedaan om ons de afgelopen weken zo veel mogelijk thuis te laten voelen. En toen we aangaven dat we door de positieve ontwikkelingen een halve week eerder zouden vertrekken, werden de overgebleven nachten meteen teruggestort op de creditcard (kom daar maar eens om bij Centerparks). Wij willen dit plekje natuurlijk liever voor onszelf houden, maar voor wie ooit naar Cocoa Beach gaat, hebben wij een goed adresje.



Na een aantal stops kwamen we om kwart voor zes aan bij ons appartement in Miami Beach. Er is altijd één klacht over MB, wat was dat ook al weer....Oh ja, je kunt er erg moeilijk parkeren. Dat geldt dus ook voor ons appartement. Wij hoeven niemand een beschrijving te geven van hoe je er uitziet na een hele auto uit te hebben geruimd, op ca 750 meter lopen van je auto (appartement op de eerste verdieping zonder lift, terwijl de auto kans maakt te worden weggesleept), met een huilend kind (geef haar ongelijk, die zit ook al de hele tijd in dat stoeltje en wil nu wel eens eten), bij 35 graden en zware bewolking.
Maar goed 's avonds zitten we dan op een terras, met uitzicht op de grote winkelstraat. Miami Beach is extreem.

Opmerking tussendoor: aankomst zondag 23 juni aanstaande

In de afgelopen dagen hebben we verschillende vragen gehad over onze aankomst op Schiphol op zondag 23 juni. Iedereen vraagt zich af of we het wel of niet leuk vinden als er mensen zijn.
Ja, we vinden het heel leuk als mensen de moeite nemen om te komen. We komen aan om 13.05 uur. Maar, niemand moet zich verplicht voelen om te komen en we kunnen zelf ook niet voorspellen hoe fris en fruitig we na 12 uur uit een vliegtuig komen met een jetlag.
Maar bovenal willen we benadrukken dat we het erg waarderen dat iedereen zo veel aandacht aan ons en aan ons blog besteedt.

Dinsdag 18 juni: Op de laatste dag naar de dokter

Vandaag is Nina precies 6 weken oud. De kinderarts raadde ons aan om, als we er nog zouden zijn als ze 6 weken is, de DKTP-vaccinatie te halen. Aangezien we eind van de week gaan vliegen, komt ze natuurlijk met veel mensen in aanraking. Nou, vandaag de daad maar bij het woord gevoegd en op de valreep nog even de vaccinatie halen. Natuurlijk werd meteen ook de ontwikkeling vastgesteld en daar waren haar papa's ook wel heel benieuwd naar. Hoe heeft ze zich ontwikkeld sinds ons vorige bezoek op 28 mei? Maar voordat het zo ver is, moest onze dame natuurlijk wel even onder de douche. Netjes gewassen en haartjes gekamd voor het doktersbezoek.



In de afgelopen weken is Nina precies één pound aangekomen (=454 gram), 0,75 inch gegroeid (= 2 cm) en de hoofdomtrek ook 0,75 inch. Ze eet goed volgens schema en volgens de dokter was ze buitengewoon alert en ze vond dat ze er erg goed uitzag en een erg tevreden indruk maakte. "She seems quite happy with you" waren de dokters woorden. Oké, wij zweven nu even weg van trots.
Maar, toen toch echt de prik. Nina, leek zich vooral druk te maken over het feit dat ze honger had en dat de verpleegster koude handen had. Maar wij als ouders kijken al de hele dag aan tegen de oorlogswond.



Na het doktersbezoek moesten we nog even wat laatste boodschappen doen. Gelukkig was onze favoriete winkelbediende Suzanne (spreek uit: Suuzèn)vandaag aan het werk bij de Publix (de supermarkt waar we de afgelopen 4 weken steeds zijn geweest). Toen we vertelden dat we morgen zouden vertrekken begon ze meteen te snotteren. Van Suzanne hebben we de afgelopen weken gehoord hoe ze haar dochter geadopteerd heeft, dat haar zoon met zijn vriend ook graag kinderen wil adopteren (maar volgens haar is hij daar veel te egoïstisch voor) en dat haar man de kinderen zo maar in de auto achter liet (en daarom is ze ook gescheiden van die sukkel). En altijd met een grote blijdschap. Helaas voor Suzanne was Nina (weer) niet wakker; ze heeft haar in al die weken niet één keer wakker gezien. In ruil voor een fotootje hebben we dus maar iets heel pedagogisch onverantwoords gedaan.....



Vanavond hebben we van bijna iedereen afscheid genomen die we hier in Cocoa Beach hebben ontmoet. We hebben iedereen voor een drankje uitgenodigd bij ons guesthouse. Op ons favoriete plekje van de afgelopen weken met uitzicht op de oceaan. Daarna hebben we nog gegeten in de lokale sportsbar. Het moet gezegd: het was een rommelige tent, waar je elkaar amper kon verstaan, maar we hebben bijna nergens de afgelopen weken zo goed en goedkoop gegeten. Met z'n tweeën voor minder dan $25 goed gegeten. Dat was een echte tip van de lokale bevolking (toeristen waren er ook niet).

Maandag 17 juni: Het einde van het begin nadert

Zo, het einde van ons verblijf in Cocoa Beach nadert zijn einde. Vandaag zijn we druk doende met alle zaken regelen die nog moeten gebeuren voor we woensdag vertrekken. Naar de FedEx om apostilles aan te vragen op gerechtelijke documenten. Wonderlijk dat we tot nu toe dagelijks steeds andere vereiste documenten doorkrijgen; het lijkt of de medewerkers van de IND zelf ook niet precies weten welke documenten in welke adoptiesituatie moeten worden aangeleverd (zei ik in eerdere berichten iets over de bureaucratisch VS.....excuses ik neem het terug). Uiteindelijk hebben we naar eigen goeddunken maar bepaald welke documenten we laten apostilleren. Ach, op ons gevoel en doorzettingsvermogen komen dingen uiteindelijk toch goed. We hebben Nina uiteindelijk ook gekregen.

Nina gaat echt als een speer. Ze wil ook echt dingen doen. Als je haar na het verschonen even op bed legt, om de poepluier op te ruimen en je handen te wassen (in het gunstige geval alleen je handen...), dan tilt ze haar hoofd al op en wil ze proberen kruipbewegingen te gaan maken. Ach dat mag best nog even wachten, hoor. We hebben net de kinderkamer klaar en de traphekjes moeten nog minstens drie maanden wachten.



En natuurlijk souvenirtjes kopen. We kunnen natuurlijk niet verklappen wat we voor iedereen gekocht hebben, maar wel heerlijk dat je 24 uur per dag souvenirtjes kunt kopen bij Ron John's Surfshop. Dat is een soort van zuurstokkleurig paleis dat je niet kunt missen. Natuurlijk hebben wij dan ook om half 12 's avonds inkopen gedaan. Niet omdat het functioneel is, maar gewoon omdat het kan.