Woensdag 19 juni: Afscheid nemen van Cocoa Beach

En dan is het zo ver! Vandaag vertrekken we uit Cocoa Beach. Hier werd bijna vier weken geleden ons gezin uitgebreid met onze prachtige dochter. Zonder te snotterig te gaan doen, doet het ons wel wat. Een plaatsje waar we van tevoren nog nooit van hadden gehoord, zal nu altijd deel blijven uitmaken van ons gezin.
Na ons laatste ontbijt nog wat foto's van de prachtige omgeving gemaakt. Dit zullen we missen.



Voor de laatste keer naar Home at Last gereden. Iedereen was gelukkig aanwezig, dus we konden van iedereen persoonlijk even afscheid nemen. Zij hebben allen ervoor gezorgd dat alles de afgelopen weken zo glad verlopen is. Rachel komt in juli/augustus al weer naar Nederland dus haar zullen we binnenkort al weer zien.



En toen werd het toch echt tijd om de auto in te gaan pakken. Oké, we waren al tot de conclusie gekomen dat deze tank niet echt praktisch is, maar we schrikken toch enigzins als alles er (pas na veel passen en meten) in zit. Volledig afgeladen vertrekken we naar Miami....maar belangrijker nog: hoe gaan we dit zaterdag mee het vliegtuig inkrijgen?!
Als laatste hebben we afscheid genomen van de eigenaren van het guesthouse. Joseph en Hernando hebben er alles aan gedaan om ons de afgelopen weken zo veel mogelijk thuis te laten voelen. En toen we aangaven dat we door de positieve ontwikkelingen een halve week eerder zouden vertrekken, werden de overgebleven nachten meteen teruggestort op de creditcard (kom daar maar eens om bij Centerparks). Wij willen dit plekje natuurlijk liever voor onszelf houden, maar voor wie ooit naar Cocoa Beach gaat, hebben wij een goed adresje.



Na een aantal stops kwamen we om kwart voor zes aan bij ons appartement in Miami Beach. Er is altijd één klacht over MB, wat was dat ook al weer....Oh ja, je kunt er erg moeilijk parkeren. Dat geldt dus ook voor ons appartement. Wij hoeven niemand een beschrijving te geven van hoe je er uitziet na een hele auto uit te hebben geruimd, op ca 750 meter lopen van je auto (appartement op de eerste verdieping zonder lift, terwijl de auto kans maakt te worden weggesleept), met een huilend kind (geef haar ongelijk, die zit ook al de hele tijd in dat stoeltje en wil nu wel eens eten), bij 35 graden en zware bewolking.
Maar goed 's avonds zitten we dan op een terras, met uitzicht op de grote winkelstraat. Miami Beach is extreem.