Woensdag 5 juni: Een dag om dingen te regelen

Vandaag hebben we maar eens een dag genomen om te proberen zaken te regelen. Nu de court-date bekend is, is er zicht op hoe lang het hier in Florida nog zou gaan duren. Op zich is het zo dat je met de rechterlijke uitspraak in de hand de volgende dag een paspoort kunt laten maken en meteen naar huis vliegen. Maar, zoals we al eerder schreven, het paspoort-agency in Miami is zo overvol dat het bijna onmogelijk is om ertussen te komen. In heerlijk bureaucratisch VS werkt het als volgt (let op, want we leggen het maar één keer uit): je kan maximaal twee weken vooruit een afspraak maken en alleen als je op het moment van de afspraak binnen twee weken wilt vliegen. Theoretisch betekent dit dat je maximaal vier weken voordat je gaat vliegen een afspraak kunt maken. Behalve als een bepaalde locatie steeds vol zit (zoals Miami), dan moet je hopen dat je er als eerste bij bent als de volgende beschikbare tijden worden vrijgegeven (en dat gebeurt dus echt letterlijk twee weken van te voren). Iedere dag wordt er dus een dag precies over twee weken vrijgegeven en dan maar hopen dat je één van de gelukkige bent. Daarbij is het één centraal nummer voor alle 25 paspoort-agency's in de hele VS; als het systeem vastloopt krijg je een hele vriendelijke operator aan de lijn, die heel behulpzaam is, maar niets weet van alle regels en afspraken en alleen maar non-informatie gaat opdreunen.....Snapt iedereen het nog.
Kort en goed: 16 telefoontjes en ongeveer 180 minuten menu's doorlopen verder hebben we eindelijk voor donderdag 20 juni een afspraak kunnen maken. Reinout is nog steeds verbaasd hoe onaardig Leendert Jan aan de telefoon kan zijn tegen zo'n operator....dat heb ik in onze bijna 8 jaar relatie nog nooit gezien.
Nina slaapt daarentegen overal lekker doorheen.



Goed, een paspoort moet natuurlijk voorzien zijn van pasfoto's. Iedereen had het over de pasfotograaf op 'het pleintje bij de Publix'. Wij daar dus ook naartoe gegaan. Erg grappig. Te meer, omdat deze meneer meer babbelde dan dat hij foto's nam. Als vader van vijf kinderen gaf hij graag wat opvoedkundige adviezen: (1) We mochten Nina niet vervoeren in zo'n onpersoonlijk auto-stoeltje, altijd dragen dat is veel beter voor de hechting (ik denk alleen dat het niet zo goed beschermt bij een aanrijding); (2) zijn vrouw gaf de kinderen borstvoeding tot ze 3 of 4 (!) waren....ook veel beter voor de hechting; (3) Geef kinderen altijd te eten wat je zelf eet. Bij de kleintjes kauw je het gewoon voor en het vermalen pulp stop je in hun mond.....
Oké hoog tijd voor de foto's.



Nina wordt inmiddels steeds actiever en gaat ook steeds beter (op haar manier) communiceren. Ze kijkt veel vaker heel helder uit haar ogen en als ze honger heeft, hapt ze overal in om maar te kijken of er melk uit komt....bijvoorbeeld ook een neus.
Dat is zo'n verschil ten opzichte van bijna twee weken geleden toen we haar kregen.