Woensdag 29 mei: The Dutch are taking over.

Vannacht hebben we niet hoeven klagen over onze nachtrust. Eigenlijk hoeven we dat bijna geen één nacht. Als Nina tegen het eind van de avond nog een fles krijgt, wil ze er meestal 's nachts nog één, waarna ze meteen gaat slapen tot een uur of 8 's morgens (Dit is natuurlijk erg gevaarlijk om op te schrijven, want je zal zien dat het dan over is met de pret). Omdat we hier niet hoeven te werken kunnen we de ochtend dan erg rustig beginnen.
Vanmiddag, tijdens ons rondje boodschappen doen, even bij het adoptiebureau langs geweest en duidelijk gevraagd wat er nog allemaal moet gebeuren. Prompt wordt er dan gebeld en toevallig lag het dossier nét op het bureau van de advocaat die de rechtszaak in de komende weken gaat doen en de finalization over ongeveer een half jaar. En ze wilden nét bellen voor een afspraak; komt vrijdagmiddag uit? Het blijft een wonderlijke manier van werken hier, maar ach wij hebben een afspraak. Hopelijk weten we vrijdag dus wat meer over hoe lang we nog moeten verwachten dat het gaat duren.

Vanavond hebben we gegeten met een ander Nederlands stel: Edith en Joost. Zij hebben zaterdagmiddag hun dochtertje Iris gekregen. Volgende week komt er nóg een Nederlands stel hun kind halen. Of zoals Dr Rachel (de directeur van het adoptiebureau) zegt: "The Dutch are taking over".
Met Edith en Joost hebben we gegeten bij Rusty's Seafood aan de haven bij Port Canaveral. Dit was erg apart. Zitten we te eten met een stel dat we vanavond voor het eerst zagen, maar je hebt zo ontzettend veel gedeelde ervaringen. Daarbij moet het ook voor omstanders een ontzettend vreemd gezicht zijn: twee blanke stellen (waarvan één twee mannen) met twee behoorlijk donkere kinderen en als ze dan vragen hoe oud ze zijn, beantwoorden we allebei heel serieus: drie weken. Er werd wel wat vertwijfeld gevraagd of het dan misschien een tweeling was: "Nee zeg, hoe kom je erbij?" Aanspraak kregen we in ieder geval wel.
Het was echt heel leuk om gedeelde ervaringen met het hele adoptieproces te bespreken. Juist, omdat je op hetzelfde moment die laatste belangrijke stappen meemaakt: je kind krijgen en er ineens voor zorgen, naar de rechtbank gaan en wachten totdat je weer naar Nederland terug mag.
Daar realiseerde we ook opeens hoe bijzonder dit toch is. We zitten te eten aan de haven aan de andere kant van de wereld, met naast ons ons kind dat vijf dagen bij ons is en nu net drie weken oud is....



Nina gaf ons vandaag ook ons eerste moment van groot ongemak. Aan tafel heeft ze heerlijk zitten slapen en toen ze wat zat te piepen en voorzichtig aan wakker werd, roken we dat het tijd was voor een schone luier alvorens de fles te gaan geven. Reinout pakt haar op de arm en we besluiten, zo voor het eerst buiten de deur, maar even samen naar de change room te gaan, gelukkig! Laten we zo zeggen dat de goedkope luiers van de Walmart maar een beperkte opslagcapaciteit hebben; de rest van de grote boodschap zat in haar rompertje, broekje en op Reinouts shirt. Koelbloedig, wat ons eigenlijk nu zelfs nog verbaast, hebben we eerst onze kleine dreumes verschoond en verkleed en daarna heeft Reinout z'n shirt staan te wassen in de wastafel. Nu alles gewassen is en het hangt te drogen kunnen we er om lachen.
Ach en daarna was het tijd voor koffie en de fles natuurlijk. Er zullen vast nog wel meer ongemakkelijke momenten komen. Maar met zulke plaatjes ben je dat ook weer snel vergeten.