Zaterdag 8 juni: Ons privé-strand

Na de drukke dag van gisteren, hebben we vandaag een rustige dag rondom het huis gedaan. 's Morgens nog wat boodschappen. Begin van de middag hebben we nog even geskyped met opa en oma in Frankrijk. Skype is een geweldige uitvinding, maar als de verbinding slecht is, is er niets aan te redden. Een poging of 15 verder hebben ze in ieder geval gezien hoe Nina weer gegroeid is en hoe veel ze verandert. Over een paar weken in levende lijve. Daarna nog even geskyped met oom Eelco en tante Daniëlle. Leuk om te merken hoe graag iedereen ons weer terug wil zien. Wij verheugen ons er ook wel op.

Na de Skype zijn we naar ons 'privé-strandje' van het resort gegaan. Natuurlijk is het gewoon openbaar, maar het is zo rustig, dat je je op een privé-strand waant. Dat valt sowieso op bij de stranden hier in Florida. In Nederland ben je gewend dat bij 25 graden de stranden vol liggen en er kilometerslange files staan, maar hier is volop rust te vinden.
Vorige week was de combi Nina en strand nog niet zo optimaal (mede door de onhandigheid van papa), maar aangezien we morgen een heuse beach party hebben, moeten we toch eens kijken of ze het strand misschien toch een beetje leuk vindt. En ja hoor, het ging vandaag geweldig.... hoewel, we weten eigenlijk niet zeker of Nina wel in de gaten heeft gehad dat we op het strand zijn geweest.

Vrijdag 7 juni: Een gekke dag

Vandaag hebben we een vreemde dag gehad. We hebben Nina's BM ontmoet; we zijn met haar gaan lunchen. Wat we er hier over willen zeggen is dat we hopen dat het voor Nina in de toekomst zal helpen bij de vragen die zij erover zal hebben.

Vandaag hebben we ook onze terugvlucht kunnen vervroegen. In plaats van de oorspronkelijke terugvlucht op 28 juni, vliegen we nu terug op zaterdag 22 juni om 19.00 uur, vanuit Miami. Wij zullen dan met z'n drietjes op zondag 23 juni op Schiphol landen. Dit betekent dat we nu over de helft van ons verblijf heen zijn hier in Florida.
We hebben Nina vandaag precies twee weken bij ons. We krijgen steeds meer routine met elkaar en wij weten steeds beter wat Nina wil wanneer ze op een bepaalde manier huilt, of waarom ze gefrustreerd hapt. Het is fijn om dat hier met elkaar te beleven, maar we hebben nu ook al erg veel zin om Nina/ons gezinnetje in levende lijve te laten zien aan iedereen thuis (Skype is, als het het doet, een geweldig medium, maar het is geen real life).



Vanavond was het voor de verandering een avond dat het tot laat mooi en warm bleef, zonder tropische regenbuien. Dit was dus de ideale avond voor een barbecue. Zo met de oceaan op de achtergrond.... erg aangenaam.

Donderdag 6 juni: Waar het allemaal begon

Vandaag beleefde Florida zijn eerste tropische storm van het seizoen, als voorzichtige opmaat naar het hurricane-seizoen. Dit seizoen worden er maar liefst 8 orkanen voorspeld.



Vandaag hebben we wel iets bijzonders gedaan: we zijn naar het ziekenhuis geweest waar Nina is geboren. We gingen samen met Edith en Joost en Iris, want Iris is in hetzelfde ziekenhuis geboren, twee dagen na Nina. Met een beetje Hollandse charme gaan deuren voor je open, die eigenlijk volgens de regels gesloten moeten blijven. Met twee van die kleintjes in de kinderwagen en vier van die benieuwde ouders wordt zelfs de grootste kenau een lief oud vrouwtje. Geheel tegen alle regels (en verwachtingen) in mochten we dus doorlopen naar de afdeling verloskunde. Helaas kon niemand zich daar de bevalling herinneren, want Nina is in de avond/nachturen geboren en dit was de dagploeg. Wel konden de verpleegsters zich Nina nog goed herinneren van de week dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen.
Het is een mooi en modern ziekenhuis en het is mooi om Nina later te kunnen laten zien waar haar leven letterlijk begonnen is. Hoewel het ook 'maar een ziekenhuis is van 13 in het dozijn', vonden wij het toch heel bijzonder om dit te zien.



Vanavond zijn we voor het eerst met z'n drietjes uit eten geweest. Vooruit, in een veredelde strandtent (redelijk ingericht voor Amerikaanse maatstaven) hebben we een portie gefrituurd iets gegeten (frituren is erg gezond, want alle bacteriën zijn gedood). Maar niet geklaagd. De lucht was inmiddels weer opgeklaard en we konden nog buiten zitten met een mooi uitzicht over de oceaan. Het was warempel ook een beetje afgekoeld. We hebben echter onze fotocamera vergeten, dus van deze memorabele eerste keer hebben we geen plaatjes.

Woensdag 5 juni: Een dag om dingen te regelen

Vandaag hebben we maar eens een dag genomen om te proberen zaken te regelen. Nu de court-date bekend is, is er zicht op hoe lang het hier in Florida nog zou gaan duren. Op zich is het zo dat je met de rechterlijke uitspraak in de hand de volgende dag een paspoort kunt laten maken en meteen naar huis vliegen. Maar, zoals we al eerder schreven, het paspoort-agency in Miami is zo overvol dat het bijna onmogelijk is om ertussen te komen. In heerlijk bureaucratisch VS werkt het als volgt (let op, want we leggen het maar één keer uit): je kan maximaal twee weken vooruit een afspraak maken en alleen als je op het moment van de afspraak binnen twee weken wilt vliegen. Theoretisch betekent dit dat je maximaal vier weken voordat je gaat vliegen een afspraak kunt maken. Behalve als een bepaalde locatie steeds vol zit (zoals Miami), dan moet je hopen dat je er als eerste bij bent als de volgende beschikbare tijden worden vrijgegeven (en dat gebeurt dus echt letterlijk twee weken van te voren). Iedere dag wordt er dus een dag precies over twee weken vrijgegeven en dan maar hopen dat je één van de gelukkige bent. Daarbij is het één centraal nummer voor alle 25 paspoort-agency's in de hele VS; als het systeem vastloopt krijg je een hele vriendelijke operator aan de lijn, die heel behulpzaam is, maar niets weet van alle regels en afspraken en alleen maar non-informatie gaat opdreunen.....Snapt iedereen het nog.
Kort en goed: 16 telefoontjes en ongeveer 180 minuten menu's doorlopen verder hebben we eindelijk voor donderdag 20 juni een afspraak kunnen maken. Reinout is nog steeds verbaasd hoe onaardig Leendert Jan aan de telefoon kan zijn tegen zo'n operator....dat heb ik in onze bijna 8 jaar relatie nog nooit gezien.
Nina slaapt daarentegen overal lekker doorheen.



Goed, een paspoort moet natuurlijk voorzien zijn van pasfoto's. Iedereen had het over de pasfotograaf op 'het pleintje bij de Publix'. Wij daar dus ook naartoe gegaan. Erg grappig. Te meer, omdat deze meneer meer babbelde dan dat hij foto's nam. Als vader van vijf kinderen gaf hij graag wat opvoedkundige adviezen: (1) We mochten Nina niet vervoeren in zo'n onpersoonlijk auto-stoeltje, altijd dragen dat is veel beter voor de hechting (ik denk alleen dat het niet zo goed beschermt bij een aanrijding); (2) zijn vrouw gaf de kinderen borstvoeding tot ze 3 of 4 (!) waren....ook veel beter voor de hechting; (3) Geef kinderen altijd te eten wat je zelf eet. Bij de kleintjes kauw je het gewoon voor en het vermalen pulp stop je in hun mond.....
Oké hoog tijd voor de foto's.



Nina wordt inmiddels steeds actiever en gaat ook steeds beter (op haar manier) communiceren. Ze kijkt veel vaker heel helder uit haar ogen en als ze honger heeft, hapt ze overal in om maar te kijken of er melk uit komt....bijvoorbeeld ook een neus.
Dat is zo'n verschil ten opzichte van bijna twee weken geleden toen we haar kregen.

Maandag 3 juni en dinsdag 4 juni: De Ziekenboeg

Inmiddels wordt het hier warmer en warmer. De papa's hebben daar wel een beetje last van. Dat gecombineerd met wat minder slaap de afgelopen dagen, maakt dat de papa's even een paar ziektedagen hebben moeten inlassen. Hoewel we niet doodziek zijn, is het prettig dat het toilet binnen handbereik is en dat we even een middagdutje kunnen doen.
Nina daarentegen maakt het helemaal goed. Sterker nog de laatste dagen komt er zowaar zelfs wat meer een ritme in haar slaap- en eetpatroon. En wat heel leuk is om te zien, is dat ze ook steeds helderder en wakkerder lijkt te worden. Vandaag op dinsdag is ze precies 4 weken oud. Het is verbazingwekkend hoe veel verandering je al ziet bij een baby van 4 weken. Ze volgt je veel meer met haar ogen en bij het verschonen kijkt Nina steeds heel gericht in de spiegel. Dat is echt heel mooi om te zien.

Dinsdagmiddag hebben we nog getracht zeekoeien te zien. Die blijken drie blokken bij ons vandaan in een vaartje te zitten. Hoewel we hebben gezien dat ze er waren (je ziet de luchtbellen omhoog komen alsof er duikers in het water zitten), hebben ze zich niet aan ons laten zien. We zullen dat in de komende dagen nog eens gaan proberen.
Bij gebrek aan leuke foto's van de afgelopen dagen, pakken we er nog een paar uit de gouden selectie van de afgelopen tijd.

Zaterdag 1 juni en zondag 2 jun: wildlifespotten en naar het strand

Omdat de pelikanen die dagelijks in formatie over ons huisje voorbij zweven, natuurlijk wel heel mager zijn als wildlife in Florida, zijn we zaterdagmiddag op zoek gegaan naar groter en gevaarlijker: de alligator. Nu zijn die in grote getale in Miami en omgeving, maar in midden Florida zijn ze er wat minder. Een stukje het binnenland in zijn er kunstmatige wetlands aangelegd ter compensatie van alle nieuwbouw die er is gepleegd.
Daar naartoe gaan is echt het summum van Amerikaans. Met z'n alle rijden we in een soort van file door dit kunstmatige stukje natuur op zoek naar de echte trofee. Die vogels zijn allemaal leuk maar wij willen en alligator. De waarschuwingsborden bereiden ons dan ook voor op veel spektakel. Uiteindelijk spotten we één miezerig alligatortje. De foto is bijgevoegd, maar je moet heel goed kijken om het te zien.
Onze dochter zat al die tijd heerlijk te slapen in haar autostoeltje.....voor haar hebben we later de foto's nog.



Zondag hebben we heerlijk bij het huis gezeten toen we de vraag kregen of we ook nog even naar het strand kwamen. Dat vonden we wel een leuk idee, dus hebben we wat spullen ingepakt en zijn we gegaan. Nina vond het toch minder leuk. Maar misschien kwam dat ook een beetje door papa Reinout. Al ploegend naar de plek van de afspraak was er behoorlijk wat zand in de Maxi cosi gewaaid. Zij zat dan ook als een zandhaas in dat stoeltje te wachten tot ze werd verlost van die zandbak. Daarna was ze uit haar hum. Vandaag kon de relatie tussen strand/zand en Nina dan ook niet meer hersteld worden. We hopen op nog wat mooie dagen zodat we het nog eens over kunnen doen.

Vrijdag 31 mei: Eten bij de Yacht club en we hebben een datum!

Vandaag een productieve en gezellige dag gehad.
Vanmorgen kregen we van Rachel de volgende mail: "Unless you get a better offer, perhaps we can meet for diner at yacht club". We hebben hier natuurlijk veel aanbiedingen (not!) dus even kijken of we vanavond nog vrij zijn. Yep, gezellig, hoe laat?

Maar voor het zo ver is, gaan we eerst vanmiddag bij de advocaat langs. Gelukkig is Reinout zo'n planner, want de 'laten we langsgaan en een praatje maken'-aanpak heeft z'n vruchten afgeworpen. Niet alleen hadden we vanmiddag de afspraak, ook konden ze ons al trots meedelen dat de zittingsdatum bij de rechtbank 14 juni zal zijn. En hoewel we misschien niet de makkelijkste en leukste rechter hebben toegewezen gekregen, mogen we absoluut niet klagen over de court-date. Sterker nog als het allemaal een beetje meezit, zouden we misschien iets eerder kunnen vertrekken. We weten niet eens of dat wel kan met de tickets....we gingen steeds uit van tickets die wellicht naar achteren zouden moeten worden geschoven....spannend. Ho, niet te vroeg juichen. We krijgen te horen dat het door de vakantieperiode erg druk zal zijn bij het paspoortkantoor in Miami. Het is maar de vraag of we wel voor de 28e een paspoort kunnen krijgen. Au, maandag maar eens bellen om te vragen wat de wachttijden zijn en per wanneer we een afspraak zouden kunnen maken.

Vanavond hebben we dus gegeten bij de Yacht Club (members only). Edith en Joost en Iris waren ook geïnviteerd. We wisten totaal niet wat we moesten verwachten: is het chic, kan je daar in korte broek aankomen, met of zonder slippers. Eigenlijk viel het wel mee hoe chic het was (dat zegt overigens niets over de rijkdom, er stonden daar auto's waar wij nog niet eens een hypotheek voor krijgen) en aangezien Amerikanen vrij snel beginnen te babbelen over allerlei intieme zaken (geld; tweede, derde of vierde huwelijk) heb je heel snel aanspraak. Overigens helpt zo'n schattig dochtertje daar ook erg goed bij. Iedereen blijft maar vertellen hoe schattig ze is en hoe mooi. Kijk, wij vinden dat ook, maar wellicht zijn we wat vooringenomen. Maar als iedereen dat zegt, zal het wel waar zijn (grote knipoog van twee hele trotse papa's). We hebben al wel in de gaten dat Dr Rachel een event is waar zij komt. Met een aantal van haar kinderen en vriendjes maakt zij haar entree. Hoewel de gelegenheid vol zit, wordt één en ander toch heringericht naar haar wens. Uiteindelijk werd er een lange tafel gemaakt waaraan iedereen kon zitten. De bediening was weer Amerikaans rommelig. Terwijl de ene z'n eten al krijgt, moet bij de ander nog een bestelling worden opgenomen. Het was wel gezellig en zo'n gelegenheid is natuurlijk altijd bijzonder om eens lekker rond te kijken.
In ieder geval was Nina erop gekleed.

We begrepen dat Nina en Iris in hetzelfde ziekenhuis zijn geboren (twee dagen na elkaar) en dat ze met elkaar op een kamer hebben gelegen. Hoe bijzonder dat dat gebeurt en dat ze allebei uiteindelijk naar Nederland gaan. Ze komen op nog geen 50 km van elkaar te wonen aan de andere kant van de wereld. Hun ouders vinden dat in ieder geval heel bijzonder.