Zaterdag 15 juni & zondag 16 juni: The weekend after

Na ons rechtbankbezoek hebben we op zaterdag een hele rustige en gezellige dag gehad.
Eerst zijn we gaan lunchen met Anke en Johan en hun twee zoontjes op de pier in Cocoa Beach. De pier loopt een stukje de zee in en stond vol met vissers en toeristen. Onder je zijn mensen aan het surfen en bodyboarden op de golven en 10 meter verder zie je opeens een groep van 12 roggen in het water. Een beetje verbaasd vroegen we ons af of dat dan niet gevaarlijk was. maar volgens een oude visserman niet.... je moet er gewoon niet op gaan staan.... nee, dat klinkt heel simpel, gewoon niet op gaan staan.



's Avonds zijn we bij Arjen en Arjen en Jesse langs geweest en daarna met elkaar gaan eten bij Sunset. Dit restaurant (wat het midden houdt tussen een terras aan het water en een strandtent) ligt aan de lagune en heeft dus de ondergaande zon. Even kijken en daar zag je net als vrijdagavond gewoon de dolfijnen voorbij zwemmen. Op zich een geweldige locatie. Enig minpuntje was dat het eten smaakte of dat ze het visafval van gisteren in de frituur hadden gegooid.... maar ach, je kunt niet alles hebben.



Zondagmiddag hebben we uitgebreid geluncht met de BM van Nina. We zullen haar een hele tijd niet meer zien. Het was goed en we hebben alle belangrijke antwoorden. Nina zal in de toekomst het hele verhaal kunnen horen. Voor ons is de cirkel rond en zijn we klaar om richting huis te gaan.

Daarna hebben we nog even lekker gerelaxed op het terras bij ons huis en dat levert altijd mooie plaatjes op.

Vrijdag 14 juni: See you in court

Vandaag is de grote dag. Om 9.30 uur moeten we in het gerechtsgebouw van de county zijn in Viera. Dat betekent om 6.30 uur opstaan om om 8.30 uur weg te kunnen rijden. En aangezien vroeg opstaan en op tijd wegrijden niet ons sterkste punt is.... Om 6.23 uur wordt Leendert Jan wakker en enigzins verbaasd komen we tot de conclusie dat Nina de hele nacht heeft doorgeslapen; oké we geven toe dat we eerst geschrokken hebben gecontroleerd of Nina nog wel bewoog en ademde.
Iedereen die we dit vandaag vertellen, reageert vol ongeloof en begint dan horrorverhalen te vertellen over het eerste verschrikkelijke jaar van Mason, of dat Riley de eerste 6 maanden om de twee uur gevoed moest worden (en het voeden zelf besloeg dan ook al 3 kwartier...dus reken maar uit hoe veel slaap er over bleef!!).
Enfin, ruim op tijd waren we in het gerechtsgebouw, waar veel te laat de zitting begon, bij een nogal stuurse rechter (en dit drukken we zeer vriendelijk uit), die een totaal onvolledig dossier had. Alle ingrediënten voor een moeizame zitting. De rechter begon op z'n gemak de papieren door te bladeren en wisselde af en toe een paar grommen met de advocaat. Op ons werd totaal geen acht geslagen. Nina daarentegen begon me toch een partij te snurken in de zaal. Iedereen begon te lachen, maar zijne edelachtbare leek nog niet eens in de gaten te hebben dat er een baby in de zaal was. Na 10 minuten stug doorlezen werden er wat krabbels en stempels gezet en was de zitting over. Vanaf nu is Nina onder onze voogdij en mogen wij, vooruitlopend op de finalization over ongeveer 6-8 maanden, een paspoort voor haar aanvragen onder de naam Nina Melody van Haperen. We hoeven niet 30 dagen te wachten voordat we vertrekken en mogen de finalization vanuit Nederland regelen. Kortom alle uitkomsten zoals gewenst.


Na de rechtszaak zijn we dit gaan vieren met een lunch. Nu kunnen we dus volgens plan donderdag in Miami het paspoort gaan aanvragen en volgende week zaterdag weer afreizen naar Nederland.


Vanavond zijn we weer uitgenodigd op de Yachtclub. Onder het genot van een hapje en een drankje genoten van een mooie zonsondergang en van dolfijnen die gewoon in de haven zwommen (!!). En weer volop aandacht van vrouwen die even moeten komen kijken naar dat geweldige meisje en ons komen vertellen hoe trots en gelukkig we mogen zijn (vertel ons wat) en allemaal drukken ze ons op het hart om ervan te genieten want voordat we het weten is het een opstandige puber zoals zij (en dan wordt er gewezen naar een meisje aan de tafel ernaast). Of zoals één van de dames het vandaag omschreef: baby's worden expres zo lief gemaakt, want dan ga je er tenminste veel van houden en dat weerhoudt je ervan om ze iets aan te doen als het opstandige pubers zijn. Gelukkig is Nina nu nog zo'n schattig baby-tje.

Donderdag 13 juni: Nieuwe speeltjes

Vandaag zitten we al drie weken hier in Cocoa Beach. Dit betekent dat ook de huurauto moet worden ingeleverd. Toen we hier naartoe gingen wisten we totaal niet hoe lang alles zou gaan duren. Om niet alles tegelijk te hoeven verzetten, hadden we vliegtickets voor 5 weken, een accomodatie voor 4 weken en een huurauto voor 3 weken. Inmiddels weten we zo'n beetje hoe alles verder zal gaan en zijn we dus gaan inkorten (vliegtickets en verblijf) of verlengen. De huurauto dus. En dat betekent dus bye bye family car, hello stoere bink. De laatste anderhalve week rijden we rond in een Jeep Liberty. En het is dat Reinout zo gek is op Leendert Jan, want LJ heeft er wel geduchte concurrentie bij.
Laten we voorop stellen dat de auto onpraktisch is (who cares), veel kleiner dan de bus die we hadden (ach, we hebben jaren in een Fiat Panda rondgereden) en hij zuipt als een maleier (gelukkig kost een gallon benzine (=3,78 liter) maar ietsje meer dan een liter in NL), maar diep vanbinnen blijft het leuk om met de autootjes te spelen.



De afgelopen dagen is het hier extreem mooi weer. Het is ongeveer 32-34 graden, maar niet meer zo vochtig en met een zeebriesje is het goed uit te houden. De afgelopen dagen ook geen tropische regenbuien, dus we kunnen tot laat buiten zitten en buiten eten. Eerlijk gezegd zullen we dit toch wel gaan missen. Hoe graag we ook weer terug naar iedereen in Nederland willen.

Woensdag 12 juni: Naar de dierentuin

Vandaag zijn we begonnen met oefenen om wat eerder op te staan. Omdat we vrijdag om half 10 bij de rechtbank moeten zijn, volgende week om half 9 bij de kinderarts, en om 8 uur 's ochtends zelfs al bij het paspoortkantoor in Miami, moeten we er toch eens aan geloven dat we niet elke ochtend kunnen uitslapen. We hebben geluk dat Nina behoorlijk goed slaapt en ons 's ochtends ook wat rust gunt.
Om een doel te hebben voor wat vroeger opstaan bedachten we dat we naar de dierentuin zouden kunnen gaan. De Brevard Zoo is hier niet ver vandaan en we hebben al van meer mensen gehoord dat het een leuke kleine dierentuin is.
Dat bleek het ook te zijn: het is een heel leuk park in een bos, waar verschillende gedeelten zijn gewijd aan meerdere werelddelen en ook een deel speciaal aan Florida. Dat was dan toch de kans om een alligator te zien, en het liefst eentje die op de foto goed te zien is! Je loopt dicht langs de dieren die in vrij open ruimten rondlopen. Het giraffenverblijf is zo ingericht dat je er wat hoger langs loopt, ter hoogte van de koppen van de giraffen. Wij vonden dat wel spannend, Nina was nog niet zo erg onder de indruk. Nog spannender was dat er in een flink deel van het park ook mensen door de boomtoppen liepen over een plankier, en het laatste deel tokkelden ze zelfs over de vijver van de alligators.

Het was wel erg heet geworden inmiddels, en de meeste dieren gingen lekker in de schaduw liggen pitten. Badend in het zweet sloten we ons bezoek aan de dierentuin af en gingen weer lekker bij ons guesthouse op het terras zitten, en in de hangmat liggen. De oceaan zag er schitterend uit. 's Avonds koelde het heerlijk af en had Nina het ook lekker naar haar zin met papa in de hangmat.

Dinsdag 11 juni: The Dutch are moving out.

Naast nog het nodige geregel als uitloop van gisteren, hebben we vandaag gewoon lekker gerelaxed. Het was een mooie dag. Nina heeft de afgelopen week wel een voorliefde voor de hangmat ontwikkeld; net als één van haar papa's. We verklappen niet welke van de twee... maar gelukkig hebben we de foto's nog.



Vanavond hebben we het eerste afscheidsetentje gehad. Edith en Joost zijn klaar hier in Cocoa Beach. Gisteren hebben zij de rechtszaak over de adoptie van Iris gehad en morgen vertrekken zij naar Atlanta om daar het paspoort op te halen (dat is een locatie waar je veel sneller terecht kan, in tegenstelling tot Miami. Wij hebben er ook nog wel even over gedacht, maar vonden de autorit van 10-11 uur iets te veel van het goede). Daarna vliegen zij vanaf daar naar huis. Zij hebben alles in ongeveer 2,5 week afgehandeld hier in Cocoa Beach. Dat is extreem snel, maar ook meer geluk dan wijsheid. Je bent namelijk afhankelijk van wanneer je rechtszaak op de rol staat en daar is helemaal niets tegen te doen.
Het was wel heel gek. Ten eerste omdat we de afgelopen weken heel leuk met Edith en Joost zijn opgetrokken en veel overeenkomsten in het proces hebben gezien. Daarnaast komt ons eigen afscheid opeens ook dichterbij. Als alles volgens plan gaat zullen wij over een week ook vertrekken naar Miami. Eerst de rechtszaak over Nina vrijdag a.s. en als dat geregeld is, is ons afscheid ook in zicht.

Maandag 10 juni: Nina ontwikkelt zich snel

Vandaag hebben we veel gedaan, maar niet veel interessants. We moeten voor het adoptiebureau updates maken. Zo'n update bestaat uit foto's en een informatiebrief met de ontwikkeling van je kind. Zo'n update kan altijd door de BM worden opgevraagd, zodat ze van een afstandje altijd kan volgen hoe het ermee gaat (zelfs als er geen contact meer is tussen birthparents en adoptive parents. De updates moeten bij 1, 2, 3, 6, 9, 12 en 18 maanden en vanaf dan jaarlijks. Aangezien Nina vrijdag een maand oud was, moet deze update dus gemaakt worden terwijl we hier nog zijn. Dat betekende vandaag naar de copyshop, naar de CVS-photoshop, een keer of drie (de beloofde één-uursservice lijkt heel mooi te werken: je upload je foto's thuis en een uur later kan je je fotoboekje komen ophalen; helaas dat iemand dat dan ook nog even in de winkel moet komen uitleggen waar je vervolgens voor niets komt om je bestelling op te halen) en langs het adoptiebureau.
Enfin een dag druk geweest, maar met wat precies?

Wel heel leuk om te merken dat Nina zich steeds verder gaat ontwikkelen. Vandaag merkten we dat ze een beetje begon te 'bokken'. Tot nu toe bestond haar dag uit eten, slapen, poepen en weer eten.... en in de tussentijd neem je haar op schoot of op de arm om te knuffelen, of te troosten. maar ze deed nog niet zo veel. Nu is ze steeds vaker wakker en steeds op schoot vindt ze niet leuk en ze gaat zich vervelen. Deze vaders hebben dus maar Nina's eerste speeltjes gekocht. Nu gaan we er niet meteen vanuit dat ze er uitgebreid mee gaat spelen, maar een verandering van kleuren en geluidjes is goed en leuk voor haar. En ja, ze deed er ook meteen wat mee.

Zondag 9 juni: Beach party

We hadden al gehoord van de traditie en nu was het dan eindelijk zo ver: de beach party bij Dr Rachel thuis. Als er meerdere stellen uit Nederland zijn heeft Rachel de gewoonte om bij haar thuis aan het strand een lunch te organiseren, waarbij iedereen wat meebrengt. Meestal komt Dr Cosgrove (de kinderarts) dan ook. En Nederlandse stellen zijn er op dit moment zeker. Naast ons en Edith en Joost met Iris, zijn afgelopen week Anke en Johan met 'grote broer' Mike aangekomen om hun zoon/broertje Alec op te halen. Gisteravond zijn Arjen en Arjen aangekomen met Jesse; zij hebben Jesse ongeveer anderhalf jaar geleden geadopteerd en kwamen nu terug voor een vakantie. Met vijf kinderen, waarvan 3 baby's, is het hier dus een drukke boel.
Na de lunch ging iedereen naar het strand waar we konden genieten van het stralende weer.



Na de lunch en het strandvertier, moesten er natuurlijk nog een aantal 'statieportretten' worden gemaakt. Van de nieuwe gezinsleden, van de stellen met Rachel en groepsfoto's.
Nina heeft zich de hele middag vooral vermaakt aan de binnenkant van haar ogen. Maar duidelijk vindt ze het strand niet zo erg meer.