Zaterdag 22 juni & zondag 23 juni: De reis, de aankomst en weer thuis!!

Op zaterdag begon de grote uittocht uit Miami/Florida/USA. Om 12 uur moesten we uiterlijk uitchecken uit het appartement. Om 8 uur opstaan zou toch genoeg tijd moeten geven om op tijd weg te zijn. Zou moeten kunnen, ja. Het is altijd veel meer werk dan je denkt om je vakantieappartement weer op te ruimen en achter te laten... en deze keer was er ook nog iets bijzonders, met een kind! Onze lieve dochter wilde natuurlijk uitgerekend om 11.45 uur een schone luier en de fles, uitgerekend op het moment dat wij in de bloedhitte de koffers dat enorme eind naar de auto aan het slepen waren.
Goed uiteindelijk om kwart over 12 checkten wij uit (stiekem vonden we dat nog een hele nette score getuige de vertragende factoren; voor ons doen is dit eigenlijk net zoiets als half 11 vertrekken zonder kind).
Van te voren hadden we (lees: Reinout) nog hele grote plannen over al het wildlife dat we nog zouden kunnen gaan bekijken in de Everglades. Uiteindelijk zijn we wat gaan lunchen in Coconut Grove, één van de weinige leuke wijken van de echte stad Miami. Dus veel verder dan een lunch kwamen we niet voordat we naar het vliegveld reden. En eigenlijk vonden we het ook beiden goed zo; en we denken dat dat ook voor Nina gold. We wilden zo langzamerhand wel beginnen aan de laatste etappe van deze reis: de terugvlucht.



De terugvlucht zou gaan van Miami, via Atlanta, naar Amsterdam. Omdat we inmiddels wel hadden begrepen dat het in A'dam slechts 16 graden was (in Miami was het ca 35 graden, eigenlijk te warm, zeker omdat het ook zeer vochtig en windstil was), hebben we ons op het vliegveld omgekleed en bijna voor het eerst in 4 weken weer een lange broek aangetrokken, met schoenen in plaats van slippers.
Alleen niets gaat vanzelf. Bij de gate aangekomen hoorden we dat het vliegtuig een vertraging had van 30 minuten. Met een oorspronkelijke overstap van 1,5 uur in Atlanta, blijft er niet veel ruimte voor vertraging over. Maar ja, je kunt op dat moment niets meer doen dan afwachten en hopen dat de vertraging wordt ingelopen en niet verder zal oplopen. Oké uiteindelijk 50 minuten te laat vertrok het vliegtuig uit Miami. Nina was allermakkelijkst in dat vliegtuig. Hoewel ze los op schoot moest zitten (Delta doet niet aan baby-riemen... wij vonden het wat griezelig, maar alles ging goed), sliep ze en wilde ze de fles.
Hoewel er wel iets van de tijd werd ingelopen was er bij aankomst in Atlanta nog slechts 55 minuten overstaptijd over. En dan merk je hoe lang het duurt voordat zo'n vliegtuig leeg is, zeker als je bedenkt dat wij op rij 38 zaten (voor de minder frequente vliegers: het vliegtuig begint vooraan bij de deur met rij 1). Rennend zijn we over het vliegveld van Atlanta gegaan met Nina in de maxi-cosi en een hoop bagage. Voor later een leuk verhaal om te vertellen, voor nu goed dat er geen foto's en geen geluidsfragmenten van zijn gemaakt (of later duikt er ergens op YouTube een filmpje op van een zeer wantrouwende situatie van twee mannen met een baby rennend over ...).



Daarna begon de lange oversteek vanuit Atlanta met KLM om 22.30 uur. In dit vliegtuig hadden we gelukkig een babywiegje, zodat Nina ook zou kunnen slapen. Maar Nina houdt niet zo van de reiswieg en dus ook niet van dit kribje. Zeker niet omdat ze vrij snel in de gaten had dat even huilen genoeg was om er uitgehaald te worden (kijk thuis zijn we hele duidelijke opvoeders en laten we haar rustig even huilen, maar niet in een vliegtuig met 280 andere passagiers). Maar uiteindelijk won de slaap het van de weerstand, en viel ze in een diepe slaap terwijl papa Reinout met haar op de arm gezellig achterin het vliegtuig met de stewardessen stond te beppen.

Inmiddels ging de zaterdagavond snel over in de zondagmorgen (geholpen door de klok die 6 uur vooruit ging) en om ongeveer 12.45 uur landden we op Schiphol.
Daar stonden onze ouders ons op te wachten bij de gate en konden de opa's en oma's voor het eerst hun kleindochter in levenden lijve zien. Gadegeslagen door een hele vliegtuigcrew die dit moment ook even wilden meekijken. Het was heel fijn om dat moment even te beleven voor de drukte van de aankomsthal.
En toen zagen we in de aankomsthal onze broers, zussen en vrienden die naar Schiphol waren gekomen. Het was emotioneel, maar eerlijk gezegd ook heel overdonderend. Je weet niet waar je moet kijken en naar wie en we waren 4 weken met z'n drietjes geweest en dan opeens zie je iedereen weer tegelijk (terwijl je slecht geslapen hebt en een jetlag hebt); maar bovenal leuk om te zien dat mensen er zijn.




De opa's en oma's hebben ons drieën naar huis gebracht. Daar stonden buren te popelen om Nina ook in het echt te zien.
Van een rustige nacht kwam niet zo veel. Nina had ook een jetlag en voor haar betekende dat ze alles gewoon op dezelfde tijd deed als in de VS. En als je bedenkt dat ze in Florida 's avonds het meest actief en huilerig was en zeker niet naar bed wilde en het nu 6 uur later is, kan iedereen bedenken hoe onze nacht is geweest. Maar maandag sliep ze de hele dag als een roos.... hoe zal de nacht van maandag op dinsdag worden.



Wij zijn thuis na 4,5 weken Florida. Weken waarin ons leven blijvend veranderd is en waar we iedereen met veel plezier van op de hoogte hebben gehouden. Veel mensen tegelijk konden meelezen (ruim 4200 pageviews van dit blog) en je hoeft niet iedere dag hetzelfde verhaal aan mensen te mailen of te vertellen. Maar nu we weer thuis zijn, worden we een gewoon gezin, dat iedereen graag persoonlijk ontvangt op 'kraamvisite' en persoonlijk onze ervaringen vertelt over de afgelopen 4 weken en de komende 40 jaar van ons leven met z'n 3en, 4en, 5en of 8en (wie zal het zeggen)
Het was bijzonder om met zo veel mensen onze ervaringen te delen. Dank voor het lezen en de vele positieve reacties!
Leendert Jan, Reinout en Nina